ภาษีธุรกิจเฉพาะ กรณีการเสียภาษีจากการขายที่ดินภายใต้พระราชกฤษฎีกาฯ (ฉบับที่ 244) พ.ศ. 2534

บริษัทฯ ขายที่ดินในปี พ.ศ. 2535 บริษัทฯ เห็นว่า ขณะขายที่ดินไปนั้นอยู่ในบังคับตามมาตรา

3(5) แห่งพระราชกฤษฎีกาฯ (ฉบับที่ 244) พ.ศ. 2534 แต่ปัจจุบันพระราชกฤษฎีกาฉบับดังกล่าวได้ถูก

ยกเลิกโดยมาตรา 3 แห่งพระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วย

การขายอสังหาริมทรัพย์เป็นทางค้าหรือหากำไร (ฉบับที่ 342) พ.ศ. 2541 โดยเด็ดขาดและไม่มี

บทเฉพาะกาลให้การจัดเก็บภาษีธุรกิจเฉพาะที่ค้างอยู่หรือที่ถึงกำหนดชำระก่อนวันที่พระราชกฤษฎีกาฉบับนี้

ใช้บังคับ ให้ยังคงใช้บังคับต่อไป จึงทำให้เหตุในการเสียภาษีธุรกิจเฉพาะตามพระราชกฤษฎีกาฯ (ฉบับที่

244) พ.ศ. 2534 ไม่มีอีกต่อไป เจ้าพนักงานประเมินจึงไม่อาจทำการประเมินในกรณีดังกล่าวได้

พระราชกฤษฎีกาฯ (ฉบับที่ 244) พ.ศ. 2534 ได้กำหนดหลักเกณฑ์การขายอสังหาริมทรัพย์ที่

เป็นทางค้าหรือหากำไร ที่อยู่ในบังคับต้องเสียภาษีธุรกิจเฉพาะ โดยอาศัยอำนาจตามมาตรา 91/2(6)

แห่งประมวลรัษฎากร ดังนั้น เมื่อบริษัทขายอสังหาริมทรัพย์เข้าลักษณะเป็นทางค้าหรือหากำไรซึ่งอยู่ใน

บังคับต้องเสียภาษีธุรกิจเฉพาะในระหว่างเวลาที่พระราชกฤษฎีกาฉบับดังกล่าวมีผลใช้บังคับ บริษัทฯ จึงมี

หน้าที่เสียภาษีธุรกิจเฉพาะตามบทบัญญัติกฎหมายดังกล่าวและกรมสรรพากรก็มีสิทธิในการจัดเก็บภาษีโดย

ชอบด้วยกฎหมาย แม้ในภายหลังได้มีการยกเลิกหลักเกณฑ์ตามพระราชกฤษฎีกาฉบับเดิมดังกล่าว

ดังนั้นหากบริษัทฯ ไม่เสียภาษีธุรกิจเฉพาะตามที่ควรต้องเสียภายในกำหนดเวลาตามที่กฎหมาย

กำหนด เจ้าพนักงานประเมินมีสิทธิที่จะใช้อำนาจประเมินให้เสียภาษี โดยใช้อำนาจตามบทบัญญัติมาตรา

91/21 แห่งประมวลรัษฎากร ซึ่งเป็นการใช้อำนาจตามกฎหมายที่จะประเมินให้เสียภาษีย้อนหลังตามที่

กฎหมายบัญญัติได้อยู่แล้ว